Afscheid van een tijdperk

Sinds 2004 was ze een vaste kracht. Voornamelijk achter de schermen want in de belangstelling staan was niks voor haar. Johanna Tingen – de Boer nam na 17 jaar afscheid van het synchroonzwemmen.

Al die jaren trainde ze verschillende categorieën, maar eigenlijk altijd de jongsten. In 2004 werd ze door toenmalig hoofdtrainster Lies Ekhart gevraagd om als “hulpmoeder” te helpen aan het bad. Het was makkelijk volgens Lies want je hoefde alleen maar relatief eenvoudige taken uit te voeren. Dat de hulpmoeders na een week of 6 zelfstandig aan het bad kwamen te staan vertelde ze er gemakshalve maar niet bij.

Johanna – van huis uit geen synchroonzwemster – had dan ook geen praktische ervaring. Zelf zei ze vaak dat ze haar niet zo snel in het water zouden aantreffen: “veel te koud”. Maar aan de kant van het bad vervulde ze meer dan prima haar rol en bijna alle zwemsters hebben wel training van haar gehad. En ondanks dat de meiden altijd even mochten vertellen wat ze die week hadden meegemaakt, moest er natuurlijk ook wel wat gebeuren, want aan de kant hangen schiet niet op. Een beetje doorzettingsvermogen is wel nodig bij het zwemmen, of in Johanna’s woorden: “bloed is goed en pijn is fijn”.

Maar een beetje pijn was er zaterdag wel. Met een beetje pijn in het hart nam ze afscheid en dat kon natuurlijk niet ongemerkt voorbij gaan. Speciaal voor haar hadden de zwemsters een stuk ingestudeerd op “In Nije Dei” van De Kast.